Kalemin, Namluyla, Namlunun Namusla Buluştuğu Noktada Bir Şaheser

Toprak Mehmet'e Susamışsa "Ülkem, Bayrağım, Onurum"     02 Mayıs 2007   “ÖZEL KUVVETLER'in” Güneydoğu'da verdiği mücadeleyi, Türkiye'de anlatan ilk kitap... ; TOPRAK MEHMET'E SUSAMIŞSA “ülkem, bayrağım, onurum” Abdullah AĞAR Komando Tugaylarında ve Özel Kuvvetlerde; tim, takım ve bölük komutanlıkları yapmış, 5. Tim, Ölüm Dağları Bekler ve Türk Komandoları kitaplarının yazarı, Abdullah AĞAR'ın son kitabı... Kitap, bölücü terör örgütü ve elebaşının “Bebek Katili” ünvanı aldığı katliamı; o katliamda öldürülen bebek, çocuk ve kadınları anlatarak başlıyor. Ve bu katliamı gerçekleştiren grupla, Özel Kuvvetlerin girdiği çatışmayı anlatarak devam ediyor. Mehmetçik'in, bölücü teröre, ardındaki karanlık güçlere karşı verdiği kahramanlık dolu mücadeleden, nice GERÇEK kesit daha… Bu kitap; Dosta güven, düşmana korku salacak… “Mehmetçik” ve “Mehmetçik Milletin” kim olduğunu bütün yalınlığıyla, Dünyaya haykıracak... Türk Silahlı Kuvvetlerinin ve özellikle Özel Kuvvetlerin yıpratılmaya çalışıldığı şu netameli dönemde, Türkiye'yi parçalama hesabı yapanların yüzüne, tokat gibi patlayacak. Kitapla beraber 2 tane de CD hazırlandı... Bu da Türkiye'de bir ilk... CD'lerde, tiyatro sanatçılarının kitaptan okuduğu bölümler ve hayatınızda ilk defa dinleyeceğiniz besteler var. Ayrıca özel efektler de kullanıldı... Vatanım, Bayrağım, Sancağım, Milletim, Devletim, Şerefim, Namusum, Onurum, İlahi Ahdim, İnancım, Silahıma El Koyup, Üzerine Ettiğim Yeminim… Bu kitap da, diğerleri gibi; Mukaddeslerimiz için toprağa düşenlere, Düşeceklere… Bu yolda yürümüş olanlara, Yürüyenlere… Ve yürüyecek olanlara… İthaf edilmiştir.   Bir Asker Ne İçin Ölür? Peki, Bir Asker, Ne İçin Ölmek İster? Bu Millet Neden Asker? Peki, Düşmanlar Neden Düşman?   Bu Sorulara Yanıt Bulmadan, Sadece Güneydoğu'daki Bölücü Terörü Değil, Türk Milletinin Bin Yıldır Yaptığı Savaşları da Anlamak Mümkün Değildir; Bundan Sonra Yapacağı Savaşları da, Nasıl Savaşılacağını da…   Anlattığım Her Şeyi; “Yaşam Ne Kadar Güzel Olsa da, ‘Ölüm' Yaşamdan Daha Güzeldir İnancıyla Yazdım.”  “Layıkıyla Öldükten Sonra…”   Kitabın Arka Kapak Yazıları: Kahraman bir gazi, Atatürkçü bir vatan evladı ve şaheser bir yazar olarak sizi selamlıyorum. Rauf DENKTAŞ, KKTC Kurucu Cumhurbaşkanı ATA genlerinden intikal eden askerlik, vatanperverlik, vatan uğrunda şahadet pervasızlığını; gerçek muharebe ortamlarında irdeleme yeteneği herkese nasip olmuyor. Ağar, bu yetenekte bir asker ve y azar... Çıkardığı sonuçları bir yiğit duruş ve ruh haliyle gelecek nesillere aktarırken de, son derece usta bir kalem... Tuncer Kılınç, (E) Orgeneral, MGK (Es) Genel Sekreteri Okurken utanarak ağlıyorum… Gözyaşı okumayı zorlaştırıyor… Söylenecek şey yok… Gırtlağımda yumruklar… Allah'ın Mehmetçik'leri sakladığı gece, aklımdan çıkmayacak… Banu AVAR, Sınırlar Arasında Ağar'ı gençlik yıllarının tümünü Güneydoğunun dağlarında geçirmiş savaşçı bir subay olarak tanıdım. Gazi de oldu. Yılmadı. Şimdi de yaşadıklarını, bütün yalınlığıyla anlatan bir yazar olarak karşımızda... Hasan KUNDAKÇI, (E) Korgeneral, OHAL Bölge (Es) K. Kitap, bir vatanseverlik destanı... Hayranlık, umut ve gurur uyandırıcı... Gerek içeriği, gerekse yazı dili çok etkileyici... Prof. Dr. Mahmut BAYIK, Türk Kan Vakfı ve Türkiye Kan Merkezleri ve Transfüzyon Der. Başkanı Olayların içinden bir kahraman, en güzelini yaratmış… En büyük edebiyat ödülüne lâyık bir eser… Kemal YILMAZ, (E) Korgeneral, J. As. Böl. ve ‘dönemin' Özel Kuvvetler K. Ağar, ‘kalem'iyle ‘namlu'sunu ve ‘namus'unu birleştirmiş bir yazar… Cengiz ÖZAKINCI, Yazar Abdullah, çok önemli olayları, çok basit cümlelerle, çok vurucu anlatıyor. Zamanımızın Fakir Baykurt'u… “Bir Sahip-i Üslup...” Türkiye'de böyle yazar kaç tane? Ve bu, Allah vergisi bir yetenek… Attila İLHAN     http://www.acikistihbarat.com/Kitaplar.asp?kitap=10 Toprak Mehmet'e Susamışsa Yayınevi : KitapTürk Yazar : Abdullah Ağar Liste Fiyatı : 20 YTL (KDV Dahil) Açık İstihbarat Özel Fiyatı : 14.00 Kitapla beraber, stüdyo ortamında, , tiyatro ve ses sanatçıları tarafından; özgün besteleri , müzikleri ve efektlerle seslendirilmiş 2 CD

Ey Türk Evladı Uyan !!!!!

Kartallar ve Insanlar

Kartal,kuş türleri içinde en uzun yaşayanidir.70 yila kadar yaşayan kartallar vardir. Ancak kartalın bu yaşa ulabilmesi için, 40 yaşinda çok ciddi ve zor bir karar vermesi gerekmektedir.

Kartalin yaşi 40'a vardiğinda pençeleri sertleşmiş, esnekliğini yitirmiş ve bu nedenle de beslenmesini sağladiği avlarini kavrayip tutamaz duruma gelmiştir. Gagasi uzamış ve göğsüne doğru kivrilmiştir. Kanatlari yaşlanmış ve ağirlaşmıştır. Tüyleri kartlaşir ve kalinlaşir. Artik kartalin uçmasi iyice zorlaşmiştir. Dolayisiyla kartal burada iki seçimden birini yapmak zorundadir:
- Ya ölümü seçecektir,
- Ya da yeniden doğuşun acılı ve zorlu sürecini göğüsleyecektir.

Bu yeniden doğuş süreci 150 gün kadar sürecektir. Bu yönde karar verirse kartal bir dağin tepesine uçar ve orada bir kaya duvarda, artik uçmasina gerek olmayan bir yerde, yuvasinda kalir. Bu uygun yeri bulduktan sonra kartal gagasini sert bir şekilde kayaya vurmaya başlar. En sonunda kartalin gagasi yerinden sökülür ve düşer. Kartal bir süre yeni gagasinin çikmasini bekler. Gagasi çiktiktan sonra bu yeni gaga ile pençelerini yerinden söker çikarir. Yeni pençeleri çikinca kartal bu kez eski kartlaşmiş tüylerini yolmaya başlar. 5 ay sonra kartal, kendisine 20 yil veya daha uzun süreli bir yaşam bağişlayan meşhur yeniden doğuş uçuşunu yapmaya hazir duruma gelir.

Kendi yaşamimizda sik sik bir yeniden doğuş süreci yaşamak zorunda kaliriz. Zafer uçuşunu sürdürmek için, bize aci veren eski alişkanliklarimizdan , geleneklerimizden ve anilarimizdan kurtulmak zorundayiz. Ancak geçmişin gereksiz safrasindan kurtulduğumuzda, deneyimlerimizin yeniden doğuşumuzun getireceği olağanüstü sonuçlarindan tam olarak yararlanabiliriz.(ALINTI)

FORTİSBANK - PKK İŞBİRLİĞİ

Belçika-Hollanda ortaklığı Fortis tarafından satın alınan Dışbank, dünden itibaren Ülkemizdeki banka müşterilerini Fortis Bank adıyla kabul etmeye başladı. Fortis Bank Yönetim Kurulu Başkanı Karel De Boeck, 2010 yılına kadar şube sayısının 183′ten 300′e çıkarılacağını açıkladı.’ Bu haber, Türkiye’nin mümtaz basın ve yayın organlarının hemen hemen tümünde yer aldı. Fakat hiç kimse, Fortis Bank’ın, PKK’nın kullandığı mayınları üreten firmaya ortaklığından bahsetmedi. İşte gözden kaçan! o detay:
Dünya üzerindeki bankaların hareketlerini izleyen Netwerk Vlaanderen adlı kuruluş, aralarında Fortis Bank’ın da bulunduğu 5 bankanın, Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Komisyonu tarafından üretimi yasaklanan misket bombası, nükleer bomba, seyreltilmiş uranyum silahları ve mayın gibi mühimmat üreten silah şirketleriyle ortak olduğunu belgeledi.
Netwerk Vlaanderen tarafından hazırlanan 52 sayfalık raporda, Belçika’nın önde gelen finans kuruluşlarından biri olan Fortis Bank’ın, dünyanın en büyük mayın üreticisi Singapore Technologies Engineering-STE’de 1,376,600 adet hissesinin bulunduğu ortaya çıkarıldı.
Raporda Fortis Bank’ın ortak olduğu Singapurlu mayın üreticisi STE’nin VS-50 ve VS-69 tipi mayınlar ürettiği belirtildi. Singapurlu STE firmasının ürettiği VS-50 ve VS-69 tipi mayınlar, Güneydoğu’da PKK tarafından sıklıkla kullanılıyor.
Dünya Mayın İzleme Komitesi’nin 1999 tarihli raporunda Singapur’un tek mayın üreticisi STE’nin Valsella Valmara 69 ve Valsella VS-50 mayınlardan milyonlarca adet ürettiğini belgelemişti.
(alıntıdır)

23 Eylül 2007, Pazar

MERHABA. Benim adım Bahman Nirumand. İranlı bir gazeteci-yazarım.

Şahın devrilmesinde aktif rol oynayanlardanım. Ve aynı zamanda mollaların, demokrasi ve özgürlük getireceğine inanan milyonlarca solcu, demokrat, liberal ve milliyetçi insandan biriyim.

Evet, Humeyni yeryüzünde cenneti vaat etti bize. Demokrasi gelecek, kimse fikirleri ve siyasal görüşleri yüzünden tutuklanmayacak, işkence
yapılmayacak, kadınlara eşit haklar verilecek, giyim serbest olacaktı

SonerYALÇIN

sonery@hurriyet.com.tr

İran’a şeriat, demokrasi ve özgürlük vaatleriyle geldi. AKPnin Anayasa tasarısı hazırlıkları, Türkiye’nin bir saklı gündeminin dogmasına neden oldu: "Darbe mi? şeriat mı?" İşte Türkiye’nin gizli gündemi bu soru. Herkes bunu tartışıyor. Ne rastlantı; yıllar önce, İslam devriminden önce benzer soru İran’ın da gündemindeydi. İranlı solcular, demokratlar, liberaller ve milliyetçiler bu soruyu tartışıyordu, darbeye karşı çıkıyorlardı. Gelin İran’ın İslam devrimi öncesi ve sonrası günlerine gidelim. Bir de, "mahalle baskısı" var mıymış görelim.


Şahı devirdikten sonra mollaların camiye geri döneceklerinden emindik. Devleti yönetecek durumda olduklarına inanmıyorduk.

Yanıldık. Kitaplardan ezberlediğimiz cümleleri, içi boş kavramları birbirimize söyleyip duruyorduk.

ÜZERİNDE DURMADIK

Her şey 14 Ocak 1979 tarihinde değişti. Şah, İran’ı terk etti. Ardından İran tarihinin en büyük yürüyüşü Tahranda yapıldı. Sansür, yasak yoktu, istediğimiz gibi bağırıyorduk.

Fakat mitingde ilk dikkatimi çeken, kim liberal Musaddık’ın ya da solcu şehitlerin resimlerini taşıyor ise mollalarca dövülüyordu.

Pek üzerinde durmadık bu olayın, "Hele bir kurtlarını döksünler, sonra sakinleşirler" diye düşündük.

Ertesi gün gazetede, bir hırsızın genç mollalar  tarafından yakalanıp, adına "İslam Mahkemesi" denilenbir mahalli heyet tarafından 35 kamçı cezasına çaptırıldığıydı haberini okuduk.

Haberi ciddiye almadık; "Üç beş sapsızın işi" dedik.

Bu arada bira-şarap fabrikalarının yakılması, sinemaların tahrip edilip filmlerin sokaklara atılması gibi olayların üzerinde hiç durmadık. "Ufak tefek şeylerin" toplumun demokrasi ve ulusal bağımsızlık yolundaki çabaları etkilemesini istemiyorduk.

Biz bunları söylerken, mollalar tarafından, kadın ve erkeklerin yan yana yüzemeyecekleri; okullarda aynı sınıflarda olamayacakları; birlikte spor
yapamayacakları gibi gerici kararlar ardı ardına alınmaya başlandı.

"Müslüman kadınların yanında orospuların yeri yoktur" denilerek kadınlara örtünme zorunluluğu getirildi. Özellikle üniversitelerde bu yüzden çatışmalar çıktı.

Bu çatışmalardan rahatsız olduk; kadın sorununun güncelleşip ön plana geçmesini istemiyorduk! "Asıl mücadele, emperyalizme ve kapitalizme karşı verilmelidir" diyorduk. Kadın sorunu bir yan
çelişkiydi, ana çelişki sömürüydü. Kadının giyim sorunu, emperyalizme karşı verilen mücadeleyi baltalamamalıydı!

Peçesiz, başörtüsüz sokağa çıkan kadınlar artık açıkça, gözümüzün önünde dövülüyordu. Bazı kadınların yüzüne kezzap atılıyordu.

Biz ise hâlâ büyük laflar ediyorduk; bu tür olayları devrimin kaçınılmaz sancıları olarak görüp umursamıyorduk! "İttifak" "Eylem Birliği" gibi
terimlerin peşinden koşup duruyorduk.

GEÇİŞ SANCILARI SANDIK

Humeyni, "Bütün sorunlarımızın sebebi, cemiyetimizdeki ahlâksızlıklardır. Bunların kökünü kazımalıyız" diyor; genç mollalar terör estiriyordu. Kitabevleri yağmalanıyor; gazete bayileri ateşe veriliyordu.

Şiraz’da "İslam Mahkemesi" eşcinsel ve fahişe olduğu gerekçesiyle dört kişiyi idam ediyordu. Benzer olay Tahranda da gerçekleşiyor, üç fahişe ve üç eşcinsel kurşuna diziliyordu. Sesleri ve görüntüleriyle erkekleri tahrik ettikleri için kadın spikerler televizyondan kovuluyor;
uyuşturucu olarak görülen müzik yasaklanıyordu. Alkol içen, kırbaç cezasına çaptırılıyordu.  

Şimdi düşünüyorum da, insan zamanla her türlü aşağılanmaya alışıyor galiba. Hiçbirini görmüyorduk; basmakalıp analizlerimizin doğru olduğuna o kadar inanıyorduk ki!..

Oysa toplum hızla dincileştiriliyordu. Alınan her kararda "Tamam bu sonuncusu" diyorduk. Ama arkası hep geliyordu.

Kızların evlenme yaşı 18den 13e düşürüldü. Parfüm, ruj, saç boyası, mücevher gibi kadın malzemelerinin yurda girişi yasaklandı. Kadın çamaşırı satan mağazaların vitrinlerine sutyen, kombinezon vs.
koymasına bile izin yoktu.

Kamu dairelerinde kadın memurlara tesettüre girme emri çıkarıldı.

Aslında birçok aydın kadının üye olduğu kadın dernekleri vardı. Onlar kendi küçük çevrelerinde "hamilelik tatilinin uzatılması", "eşit işe eşit
ücret" gibi talepleri tartışıyorlardı.

Biz aydınlar hep aynı düşüncedeydik: Demokrasi ve özgürlüğe geçiş sancılarıydı bu tür vakalar! Abartmaya gerek yoktu.

Hepimiz "ana çelişki" üzerinde duruyorduk; öncelikle dışa bağımlılık ve ekonomik krizden kurtulmalıydık.

REFERANDUM  OYUNU

Üç ay önce Humeyni, Paris’te komünistler de dahil olmak üzere her görüşün rahatça örgütleneceği bir demokrasiden, özgürlükten bahsederken, şimdi tüm solcu, milliyetçi ve liberalleri İslam düşmanı ilan etmişti.

Bu sözler üzerine ilk protestomuzu yaptık. Mitingimize bir milyonu aşkın insan geldi.

Mollaların en iyi siyasi stratejileriydi; işlerine gelmediği zaman hemen gündemi değiştiriyorlardı.

Referandum meselesini gündeme getirdiler. Halka soracaklardı: "İslam  Cumhuriyetini istiyor musunuz, istemiyor musunuz?"

Kuşkusuz bu bir oyundu; halkın yüzde 65’inin okuryazar
olmadığı bir ülkede kim ne anlardı cumhuriyetten?

Yapılan propaganda belliydi; dediler ki: "İslam’a evet mi, hayır mı diyorsunuz?"

Biz bu oyunu biliyorduk ama şöyle düşünüyorduk: "Önemli olan cumhuriyettir; serbest seçimlerdir; demokratik haklardır; özgürlüklerdir. İslam Cumhuriyeti bunu sağlayacaksa neden karşı çıkalım?"

Ancak bazı küçük kesimler bu oyuna gelmemek için referandumu boykot ettiler.  

Sonuçta, "evet" diyen 20 milyon, "hayır" diyen ise sadece 140 bindi.

Mollalar bu referandum sonucunu çok iyi kullandılar. Güya tüm ülke yaptıklarını onaylıyordu. Artık televizyondan sonra basın da ellerine geçmişti. Sanki tüm muhaliflerin sayısı 140 bin kişi gibi gösterdiler.
Halbuki 20 milyon içinde bizim oyumuz da vardı. Ama artık bizim sesimizin çıkmasına izin verilmiyordu.

HALKI ANLAYAMADIK

Mollalar güçlendikçe saldırganlaştılar. Örneðin, tirajı bir milyon olan liberal "Ayendegan" Gazetesini kapattırdılar. Sıra sonra sıra "Keyhan" Gazetesine geldi; muhalif yazarların işten çıkarılmasını sağladılar.

Tüm bu olanları protesto etmek için mitingler düzenlemeye baþladık. Ama iş işten geçmişti artık; insanlar yılmıştı, korkuyordu.

Özgürlük, demokrasi ve bağımsızlık için ayaklanan halkın, bu kadar kısa sürede değişeceğini düşünememiştik.

Sanmıştık ki, mollaların gerici yasalarına/kurallarına halk karşı çıkacak. Halbuki tersi oldu; mollalar yasak, sansür getirdikçe arkalarından gidenlerin sayısı arttı. Örtünmek moda oldu!

Tüm bunlara "gelip geçici bir fırtına" diye bakmak ne büyük yanılgıydı.

Komünistlerden, solculardan, demokratlardan, milliyetçilerden sonra liberal İslamcılar da zamanla mollaların hedefi oldu.
Şah döneminden daha çok insan cezaevlerine konuldu; idam edildi.

Milyonlarca insan canını kurtarmak için yurtdışına kaçtı.

Kaçanlardan biri de bendim. Umarım bizim hatalarımızdan birileri ders çıkarır.

(Not: Bu metin, Bahman Nirumand’ın "İran" kitabından derlenmiştir.)

Türkiye’nin İran benzerliği ise çok şaşırtıcı. ÖNCE bir tespit yapalım:

Diyorlar ki, "Türkiye, İran’a benzemez!" Yanılıyorlar. Bu nedenle gelin önce kısa bir tarih yolculuğu yapalım:

19. yüzyılda İngiltere’nin Osmanlı Devleti gibi İran üzerinde de nüfuzu vardı. İki ülke de tarım ülkesiydi.

20. yüzyıl başında, -İran 1906; Osmanlı 1908 - askerlerin bastırmasıyla iki ülkede de meşrutiyet ilan edildi.

Her iki ülke 1920lerde yeni liderleriyle yönetildi: İran’da subay Rıza Han (Pehlevi), "ormancılar ayaklanmasını" bastırıp yönetimi devirerek kendini "Şah" ilan etti.

Türkiyenin lideri ise iç ve dış düşmanları yenen Mustafa Kemal Atatürk’tü.

Her iki lider de ülkelerinin tarihlerinde görülmedik boyutlarda, modernleşme ve reform politikalarını uygulamaya koydu. Ülkelerini eğitim sisteminden hukuk sistemine kadar laikleştirmeye çalıştılar. Kılık
kıyafet devrimi yaptılar.

Bu reformlara her iki ülkede de karşı çıkan pek olmadı; sayıları az olmakla birlikte muhalif olanlar da çok ağır cezalara çaptırıldı.

İran 1940’ta, Türkiye 1946 yılında parlamenter demokrasiye geçti.

İran’da 1951’de, Türkiye’de 1960’ta "milliyetçi/ulusalcı solcu" askerler darbe yaptı.

İran’da başta petrol olmak üzere millileştirmeler yaşanırken, Türkiye de dışa açıldı, yabancı sermayeyi kabul etti.

CIA, İran’daki darbeci Musaddık’ı yıktı. Yerine tekrar Şah Rıza Pehlevi’yi getirdi. Şah bütün partileri kapattı, liderlerini hapsetti.

Türkiye, 1961de demokrasiye döndü, seçimler yapıldı.

1960’lı yıllar, her iki ülkede de sol, milliyetçi ve İslamcı hareketin ivme kazandığı dönem oldu.

Aynı dönemde her iki ülkenin siyasi ve iktisadi olarak dışa bağımlılığı arttı. ABD "abi" rolündeydi. Düşman ise komünizmdi.

Her iki ülke de solcularını ezmek, yok etmek için her yola başvurdu. Devlet güçleri, sola karşı diğer güçlerle ittifak yaptı.

Sol muhalefetin ezildiği dönemde İslamcı hareketler güçlendi.

YEŞİL KUŞAK PROJESİ

Burada meseleye daha geniş açıdan bakıp, 1970’li yılların son  önemini bir hatırlayalım.

Sovyetler Birliği, Afganistan’a girmişti.

ABD’nin kontrolündeki Şah, İran’ı terk etmişti. Türkiye’de büyük bir sol dalga vardı.

Soğuk Savaş döneminde siz ABD’nin yerinde olsanız ne yaparsınız?

İran’da Sovyetler Birliği yanlısı solculara karşı mollaları desteklediler.

Türkiye’de 12 Eylül 1980 askeri darbesini yaptırıp, İslamcıları kuvvetlendirerek solu ezdirdiler.

ABD, Şahtan umudunu kesince mollaları destekledi. İran’da mollaları yok etmek isteyen askerlerin elini kolunu bağladı.

Şah Rıza Pehlevi, ölmeden birkaç hafta önce, "Amerika ve İngiltere yerine muhalefeti yok etmek isteyen askerleri dinleseydim, ülkeyi terk etmek zorunda kalmazdım" diye açıklama yaptı.

ABD, Sovyetler Birliği’ni İslam ülkeleriyle kuşatıp içindeki İslamcı halkları ayaklandırarak yıkacağını hesaplıyordu. Bu nedenle İranlı subaylara hep engel oldu. Örneğin: Şah gittikten sonra, ülkenin başında kalan sosyal demokrat Başbakan Bahtiyar "İslam Cumhuriyetine izin vermeyeceğim" diyordu.

Genelkurmay Başkanı Karabagi, Bahtiyar’ı destekliyordu.
Bahtiyar, ABD ve İngiltere’ye danıştı. Tabii ki destek alamadı.

Mollalar şanslıydı; dünya siyasal konjonktürü onların lehineydi.

Sonunda Humeyni, Tahrana geldi. Yerleştiği "Refah
Okulu"nda, liberal-İslamcı Mehdi Bazargan’ı Başbakan ilan ettiğini açıkladı. ABD ve Avrupa bu "Ilımlı İslamcı" atamadan mutlu oldu.

Ancak mollalar güçlendikçe iktidara yerleşti.

Son hedefleri, halkın oylarıyla Cumhurbaşkanı olan liberal Müslüman Beni Sadr idi.

Askerler bu kez Beni Sadrın imdadına yetiştiler; darbe yapabileceklerini söylediler. Sadr darbe istemedi ve yurtdışına kaçmak zorunda kaldı.

Mollalar iktidara yerleşti. "Ilımlı İslam" istemiyorlardı!

DESTEK ESNAFTAN

İran tarihine bakıldığında, mollaların devlete karşı ayaklandığı görülmemişti. Sadece 1963te Şah, mali kaynaklarını yok ettiği için ilk protesto eylemini gerçekleştirmişlerdi. Bu nedenle Humeyni, Türkiye’ye
sürgüne gönderilmişti.

Durum aslında bizim Nakşibendiler e benziyor, onlar da hep devletin yanında olmuşlardı. Neyse...

Türkiye’deki İslami hareketler ile İran’daki mollaları destekleyen güçler arasında benzerlikler var mıydı? Yapısal farklılıklar olsa da taban aynıydı: Mollaların ülke içinde en büyük destekçisi, iç ticaretin üçte ikisini, ihracatın üçte birini elinde tutan ve geleneksel değerlerin savunucusu Bazar esnafıydı.

Mollalar ayrıca liberal-burjuva çevrelerinden de destek gördü. Bunun sebebi, özerklik için harekete geçen Azeri, Kürt, Beluciler gibi etnik unsurların başlarının hemen ezilmesi talebiydi.

Ve tabii, din adamlarının siyasal örgütlenme gücünün en büyük dayanağı ise, cami komiteleriyle girdikleri yoksul mahallelerdi. Camiler cihat birliklerinin hücre evleriydi. Kısa bir süre öncesinin solcu varoş mahallelerinin yoksulları akın akın mollaların arkasından yürüyordu artık.

Şimdi tekrar başa dönüp soralım: Türkiye, İran’a benziyor mu?

Şimdi; bu yazının üzerine, bir de şunu okursanız, Türkiye’mizin içinde bulunduğu büyük tehlikeyi daha iyi kavramanız olasıdır.

İRAN'LI KOMUTANIN SÖZLERİ

Önceki Genelkurmay başkanlarımızdan Orgeneral İsmail Hakkı Karadayı, 30 Ağustos Zafer Bayramı'nın 74. Yıldönümü münasebetiyle  verilen resepsiyonda, şu anısını aktarıyor: - İranlı komutana dayanamayıp sordum: "Peki, siz hiç böyle bir irticai gelişmenin farkında olmadınız mı?" İranlı komutan şu cevabı verdi: - "Sayın general, devamlı bir çiçeğe bakarsanız, o çiçeğin büyüdüğünü göremezsiniz. Örneğin, bir  gülün nasıl açtığını bile fark edemezsiniz. İşte bizde de öyle oldu."
Bu sözlerine karşılık susmak istedim; ancak üsteleyince sordum:
"Peki, hiç mi kavrayamadınız, algılayamadınız?" Bu kez şöyle bir cevap verdi: "Biz onların, her gün hiç fark ettirmeden, ama yavaş yavaş santim santim, sanki yeni bir şey olmuş gibi getirip ortaya koydukları dini şeyleri, halkımızın temiz duyguları diye düşündük. Sonuçta böylesine bir durumla karşılaşacaşımızı hiç tahmin edemedik. Ama baktık ki, her geçen gün halkımızın temiz duygularından kaynaklandığını zannettiğimiz dini ve masum istekler gibi görünen şeyler, irticanın ta kendisiymiş." Komutan böyle tarif edince, "Demek ki, siz görevinizi yapmamışsınız" dedim. Ardından da sordum: "Peki, Humeyni için Tahran'da 500 bin kişiyle miting yapılmaya başlandığında da mı fark etmediniz?" Komutanın verdiği o cevap, hiçbir zaman kulaklarımdan silinmedi. Bana şöyle dedi:
- "Sayın general fark ettik. Fark ettik ama iş işten geçmişti"

Türkiye Cumhuriyeti Çökerken

Vural Savaş

Sayfa 208-209

(alıntı)

NENE HATUNLAR YAŞIYOR...

Sözün bittiği yer!

Türk annesi ve teröristler.
Yer: Güney Almanya, Heilbronn

Türkiye,Kuzey Irak'taki teröristlerle uğraşırken Avrupa'dakiler de boş durmuyor.

Güney Almanya'nın Heilbronn şehrinde bölücü örgüt pankartlarıyla eylem yapan teröristler tek başına karşılarında duran Türk Annesini görünce adeta şoke oldular.
İşte bir eliyle Ay-Yıldız Türk Bayrağını sallarken diğer eliyle Bozkurt işareti yapan Türk annesinin resmi..işte sözün bittiği yer...

İşte eli öpülesi annemiz..gerçek bir TÜRK duruşu helal olsun...

---